ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δεν είμαι αρκετός. (Μια μικρή ιστορία που περνά)

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2008

Είναι βράδυ και λαγοκοιμάσαι ακόμα μια φορά. Ξυπνάς μια δυο φορές ξέροντας ότι θα είμαι εκεί για να τρέξω δίπλα σου. Αυτό σε κάνει να ξυπνάς, δεν ξέρεις αν θα με φτάσεις πάλι. Μερικές φορές φοβούμενος ότι έχω απομακρυνθεί ήδη, δεν ξανακοιμάσαι μέχρι το πρωί.

Έφτασε κιόλας μεσημέρι, για να σκεφτώ τι δεν σε άφησα να κάνεις σήμερα. Δεν σε άφησα να πάρεις πρωινό, για δύο λεπτά σε έκανα να χάσεις το τρένο και ακόμα να τελειώσεις τον πρωινό σου καφέ.

Δεν είμαι αρκετός για εσένα.

Νιώθω άσχημα και σου ζητώ συγνώμη, αλλά πίστεψέ με, το να ξυπνάς για να με δεις να τρέχω δίπλα σου δεν θα με κάνει μεγαλύτερο. Είναι στιγμές που με χάνεις, εκείνες οι στιγμές είναι που με μικραίνουν. Όταν με ξανακοιτάς, δεν είμαι αρκετός.

Μπορεί να σταματήσεις, μπορεί να κουραστείς, εγώ όμως συνεχίζω. Δεν προχωρώ αργά αλλά ούτε τρέχω. Με έχεις κατηγορήσει πολλές φορές. Μου έχεις δώσει πολλές ευθύνες, όχι μόνο εσύ αλλά όλοι σας με διαφορετική ελπίδα ο καθένας, μα δεν μπορώ να βοηθήσω, κάνω μόνο αυτό που ξέρω καλά... περνώ δίπλα τους.

Δεν θα γίνω ποτέ αρκετός. Να το ελπίζεις να μην γίνω αρκετός.

Αν κάποια μέρα σου φτάσω, θα είσαι ευτυχισμένος. Αν είμαι αρκετός για εσένα κάθε μέρα, σημαίνει ότι άδειασε η ζωή σου.

Ο χρόνος δεν είναι αρκετός ποτέ, αρκεί να έχεις όμορφες στιγμές να τον καταναλώνουν για να είσαι ευτυχισμένος. Μην εύχεσαι μάταια να είχες περισσότερο χρόνο, γέμισέ με όμως με κάτι που να αξίζει για εσένα.

Περπατώ...(Μια μικρή ιστορία ντροπής)

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2007

Είναι μία από εκείνες τις ημέρες, τις ημέρες που δε διαφέρουν μεταξύ τους, τις ημέρες που καθένας θέλει να τις κάνει ξεχωριστές.

Ξυπνώ με πολύ καλή διάθεση και τις αισθήσεις μου να μου προδίδουν τον καιρό, την κίνηση πριν ανοίξω τα μάτια μου. Γνωρίζω την γειτονιά μου από τις μυρωδιές και τους ήχους όσο είμαι ακόμα μέσα στο σπίτι μου.

Βαθιά ανάσα... βρεγμένη τέντα και απορρυπαντικό καθαρισμού τζαμιών, η κυρα-Νίκη μόλις άνοιξε το μαγαζί απέναντι από το σπίτι μου, πλένει την τέντα και τη βιτρίνα κάθε μέρα στις 8 το πρωί ακριβώς. Την ακούω να καλημερίζει τον κυρ-Παντελή ο οποίος ανταποδίδει με μια φιλοφρόνηση.

Βαθιά ανάσα... φρέσκο ψωμί και σουσαμένια κουλουράκια, ένα ολόκληρο ουράνιο τόξο από τις διαφορετικές μυρωδιές βουτημάτων και γλυκών από τον φούρνο της γειτονιάς.

Βαθιά ανάσα... φρέσκα λαχανικά, εσπεριδοειδή, χόρτα σε τέλεια αρμονία. Λάθος μου... κάτι λείπει, δεν μυρίζουν οι ντομάτες, έχω χρόνια να μυρίσω πραγματική ντομάτα... τόσα πολλά που συνήθισα να ΜΗΝ την μυρίζω.

Έχω χρόνο αλλά πρέπει να βιαστώ, ποτέ δεν είναι αρκετός ο χρόνος.

Μπανάκι και παίρνω ένα γρήγορο πρωινό, φρυγανιές ζεστό καφέ και... όχι, όχι τσιγάρο, είναι καιρός που ελευθέρωσα το βασίλειο της όσφρησης από το δικτάτορα «τσιγάρο». Είναι η ώρα να βγω.

Βαθιά ανάσα... αισιοδοξία, χαμόγελο.

Πίσω από την ξύλινη εξώπορτα της πολυκατοικίας οργιάζουν οι ήχοι της γειτονίας. Φωνές μικρών παιδιών, συζητήσεις ηλικιωμένων, ένας μικρός καβγάς στο κοντινό περίπτερο, ένα μηχανάκι και δύο αυτοκίνητα. Ανοίγω την πόρτα και περπατώ.

Η στάση μου είναι κοντά, μόλις 3 τετράγωνα από το σπίτι μου. Βαδίζω αργά και στρίβω στον πρώτο δρόμο δεξιά, περπατώ ανάμεσα στους περαστικούς με χαμόγελο. Μια γυναίκα βλαστημά, της έπεσε η τσάντα. Οι περαστικοί βαδίζουν γοργά, με προσπερνούν, με σπρώχνουν.

Περπατώ.

Έφτασα στο τέλος του πρώτου τετραγώνου, σκοντάφτω πάνω σε ένα αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο πάνω στην διάβαση μα περπατώ, δίπλα σταματημένα αυτοκίνητα που μαρσάρουν μέχρι να συναντήσω ένα ξεχασμένο κάδο απορημάτων που βρομάει, κάποιος ξέχασε να τον αδειάσει. Σταματώ στο περίπτερο να αγοράσω χαρτομάντιλα και καραμέλες βουτύρου, πληρώνω με ένα χαρτονόμισμα, «ήταν ανάγκη να το διπλώσεις έτσι?» με ρώτησε ο περιπτεράς «φοβάμαι πως ναι, καλή σας ημέρα» του απαντώ καθώς μου δίνει τα ρέστα.

Περπατώ.

Έφτασα στο τέλος του τρίτου τετραγώνου. Συνωστισμός στην διάβαση, τα αυτοκίνητα ουρλιάζουν και περνούν γοργά μπροστά μας. Ένα αυτοκίνητο σταματά σχεδόν δίπλα μας, τα υπόλοιπα πίσω του φρενάρουν, οι πεζοί αρχίζουν να διασχίζουν την διάβαση, κάποιος με σπρώχνει.

Έφτασα στην στάση και περιμένω. Δεν περιμένουν πολλοί στην στάση, κάποιο λεωφορείο πέρασε πριν λίγο προφανώς. Ένα επόμενο έρχεται γρήγορα και σταματά στην στάση.

- Αυτό είναι το 218? Ρωτάω.

- Έλα ανέβα, είναι η απάντηση

Ανεβαίνω στο λεωφορείο και ακυρώνω το εισιτήριό μου στο μηχάνημα δίπλα στην πόρτα, το λεωφορείο ξεκινά. Μετρώ 6 στάσεις, ο προορισμός μου είναι εκεί, μετά την πέμπτη στάση πατώ το κουμπί της στάσης. Κατεβαίνω στην έκτη στάση, το λεωφορείο φεύγει.

Λίγοι περαστικοί, τα βήματά τους δεν είναι τόσο γοργά όσο θα έπρεπε, λείπει μια μυρωδιά, δεν μυρίζω ευκάλυπτο. Λείπει ένας ήχος, δεν ακούω σιντριβάνι, ω θεέ μου! Βρίσκομαι σε λάθος στάση.

- Που βρίσκομαι, σας παρακαλώ? Καμία απάντηση

Άνθρωποι περνούν σχεδόν δίπλα μου

- Βοηθήστε με παρακαλώ, που βρίσκομαι? Ξαναρωτώ και πάλι χωρίς να πάρω απάντηση.

- Σας παρακαλώ, βοηθήστε με.

Κανείς δεν αποκρίνεται, κανείς δεν μου δίνει σημασία.

Είμαι τυφλός, αλλά αυτοί δεν με βλέπουν.

Είμαι τυφλός, αλλά τουλάχιστον εγώ είμαι Άνθρωπος.

(Αφιερωμένο σε όλους τους μικρούς ήρωες με ειδικές ανάγκες που μας ανέχονται τόσα χρόνια να κλείνουμε τις διαβάσεις τους με αυτοκίνητα, να φτιάχνουμε ειδικές ράμπες για αυτούς και παράλληλα να τους κλείνουμε το πεζοδρόμιο με ένα νεκρό δέντρο, να μην τους δίνουμε σημασία, να μην τους ακούμε).

Μην με κρατάς (Μια μικρή ιστορία προσφοράς)

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

Μην με κρατάς.

Καιρό ήθελα να σου μιλήσω μα δεν με άφησες ποτέ, πάντα κάτι τυχαίνει στην ζωή σου, λες και εγώ δεν είμαι μέρος αυτής. Αλλά όχι... λάθος νομίζεις δεν θέλω να σου μιλήσω για εμάς. Αυτό είναι που έκανε να «συμβαίνουν» πράγματα στην ζωή σου ε? Ο φόβος ότι σκέφτομαι εμάς, όχι λοιπόν, θέλω να σου μιλήσω για τους άλλους.

Σε φροντίζω χρόνια ολόκληρα και δεν σου έχω ζητήσει τίποτα, ήρθε η ώρα όμως να με αφήσεις να βοηθήσω και άλλους, χρειάζομαι να νιώσω ελευθερία, ότι προσφέρω. Ίσως έτσι νιώθεις και εσύ αλλά κάποιος γελοίος φόβος σε αποτρέπει, κάθε φορά που είσαι τόσο κοντά, να το κάνεις. Νιώθω θλίψη κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, εύχομαι να μπορούσα να σε αφήσω.

Σε φροντίζω τόσα χρόνια χωρίς να παραπονιέμαι για τα λάθη και τις παρατυπίες σου. Έχω συνηθίσει πια κάθε φορά που πλησιάζω την καρδιά σου να με διώχνεις. Με διώχνεις και εγώ ασχολίαστα συνεχίζω να κάνω τις δουλειές που μένουν πίσω από τις καταχρήσεις σου. Πάλι γύρισες ξημερώματα πιωμένος εχθές, μα δεν ομολόγησα ποτέ ότι κάθε φορά που το κάνεις με δηλητηριάζεις, μα όχι μόνο εμένα.

Μην με κρατάς άλλο σε παρακαλώ, αυτό μόνο σου ζητώ. Ξέρω ότι μπορείς να το αντέξεις να με μοιράζεσαι, δεν έχει διαφορά για εσένα, και ξέρω ότι μπορώ να καλύψω το κάθε κενό. Μα σκέψου τα παιδιά σου, τους γονείς σου, τα αδέλφια σου που ίσως με χρειαστούν. Σε προστατεύω από τις τύψεις που θα έχεις αν τότε δεν μπορώ να τους βοηθήσω, μήπως τότε δεν αρκώ. Σκέψου εκείνη την όμορφη κοπέλα που συνάντησες το πρωί στο περίπτερο, ίσως εκείνη να με χρειάζεται.

Θυμάμαι σαν χθες τον γιατρό που με ονόμασε, «Μηδέν Αρνητικό» είπε και συνέχισε  «μπορείτε να κάνετε καλό σε αυτόν τον κόσμο, να σώσετε πολλούς συνανθρώπους σας» και από τότε το σκέφτομαι.

Μην με κρατάς σε παρακαλώ, είμαι το Αίμα σου μα μπορώ να δώσω ζωή.

Μην με κρατάς, γίνε εθελοντής αιμοδότης.

http://www.aimodosia.org/

Άγγιξέ με... (Μια μικρή ιστορία αναζήτησης)

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Άγγιξέ με...

Σε χρειάζομαι όσο ποτέ, ετοιμάστηκα για εσένα, με τα όμορφα χρώματά μου και το κορμί μου να σου μιλάει προκλητικά. Άφησε την ανάσα σου πάνω μου, μίλα μου.

Θέλω να συζητήσουμε, δεν συζητάμε πια. Θέλω να κάνουμε παρέα, δεν κάνουμε παρέα πια. Η αλήθεια είναι πως δεν με κάνουν παρέα.

Άγγιξέ με, κι ας είσαι εσύ... ένας τυχαίος, θέλω να έρθεις μαζί μου, να με στηρίξεις και θα φτάσουμε...

Θα φτάσουμε Τυχαίε μου... και θα με βλέπεις όποτε θέλεις αρκεί να φτάσουμε ψηλά... ψηλά για να μας δουν και άλλοι... να με αγγίξουν και αυτοί. Και ίσως τότε, Τυχαίε, να νιώθουμε. Ίσως τότε να μπορούμε. Ίσως τότε να αξίζω, να θέλουν να με κάνουν παρέα.

Γιατί, Τυχαίε, είμαι ένα νέο blog και πρέπει να ανέβω... έτσι μου είπαν. Μου είπαν ότι πρέπει να είμαι HOT αλλιώς δεν αξίζω, αλλιώς δεν θα έχω φίλους.

Άγγιξέ με... κάνε click